باز هم سلام

هميشه فکر می کردم و می کنم که اين فضای مجازی جای پرچانگی نيست ؛ اما اين بار شرمنده ام .

برای دوستی يکی دو تا از شعرهای « عصر پايان معجزات » را خواندم و برای بقيه شعرها حواله اش دادم به روزنامه ی همشهری ۲۱ مهر ۸۴ .  گفت: « مرد حسابی ! حالا ديگه با اين وبلاگا کی به خودش زحمت روزنامه خوانی می ده ؟  اين کارارو بزار تو وبلاگت ! » با احترام به جوهر و کاغذ کتاب و روزنامه ؛ ديدم راست می گويد . به خصوص که ۲۱ مهر ؛ نهم رمضان هم بود و حالی برای کاری.....بگذريم . فقط می ماند توضيحات مفصلم راجع به اين شعرها که در همان صفحه چاپ شده بود و فعلن بماند برای بعد .

 

عصر پايان معجزات                                                                                                     « خدايان مرده اند » نيچه

1

چند بار

چقدر

         سقوط ؟

هر بار

قدري از تو

        كم مي شود

ديگر نمي شناسمت

اين تويي كه حتي برگ چنار را

        كنار گذاشته اي ؟

                                                                9/4/84                                                      

 

2

- شنوندگان عزيز !

هوا تا غروب قرنها بعد صاف و آفتابي خواهد بود ...

كشتي خلوت مي شود

آخري لاك پشت پيري است كه غرولند مي كند :

- « خيلي وقته كه سازمان هواشناسي اشتباه نكرده »

                                                و با زنش مي زند بيرون ...

راديو در خالي كشتي

موزيك تندي شليك مي كند ...

                                                                30/3/84

 

3

چكش قاضي نورنبرگ يعني :

« آن تبر دليل محكمي نيست

بت بزرگ بي گناه است ... »

                و مظنوني جز تو كو ؟

اين هم آشوييتس

و آتشي كه هيچ توصيه اي نمي پذيرد ...

                                                                3/4/84

  

4

تو به گيسوان غارت شده زنت فكر مي كني

شيطان به آخرين راه حل ممكن :

چراغ قرمز

ترافيك عصر پنج شنبه

يكي از چهارراههاي تهران ...

                                                                7/4/84

 

5

اين فرشته گريان مقصر نيست

ترافيك كور غروب

گوسفند را به تاخير انداخته است

و كارد

سنگ را

بريده است

آنگونه كه گلوي نازك تو را ...

                                                                3/4/84

 

6

پيراهن معطر را

در اعماق پستو

پنهان مي كند

و بغض را

در اعماق گلو

راه مي افتد

از بهترين چشم پزشك شهر برايش وقت گرفته اند ...

                                                                3/4/84

 

7

بايد تعبير مي شد

اما هفت سال سوم هم نمي بارد

هفت سالهاي بعد هم

ديگر آسمان نوازش هيچ ابري را به ياد نمي آورد

و هيچ دلوي به صيد گنج نمي رود

هيچ خوابي در ته چاهها تعبير نمي شود

و گرگهاي گرسنه به بهشت مي روند ...

                                                                30/3/84

  

8

ما هنوز به ساحل نرسيده ايم

و او آن دورها بر عرشه ناو هواپيمابرش پيداست

دريا وظيفه اش را به ياد نمي آورد

تا در ساحل به دام جنگنده ها بيافتيم

و تركشي به قلب اژدهايمان اصابت كند

تا شكار شويم

و در يك گوانتانامو

دفنمان كنند ...

                                                                24/3/84

 

9

نه چشمه را مي يابيم

نه حتي راه نجات از اين صحرا را

بيسيم ها لال شده اند

و جيپ ها خسته

به نزديكترين سراب

همانقدر

نمي رسيم

                كه به تو

و هليكوپترهاي نجات

قرنها بعد

سرانجام

در نقش تو ظاهر مي شوند ...

                                                                9/4/84

 

10

باز هم تمام خودت را مي دمي در ني

سنگ حتي به شوق

                زبور مي خواند

گوسفندان تو اما

در كنسرت گرگها

برك مي زنند ...

                                                                3/4/84

  

11

دماوند از دور پيداست

پرواز من اما

به نوك همين آسمانخراش نزديك

                                ختم مي شود

امان از اين فرشهاي ماشيني !

                                                                15/10/78

 

12

تحمل نهنگ هم حدي دارد

اين همه دروغ هر معده اي را سوراخ مي كند

بالا مي آورد

پينوكيو و دماغش را

و به اعماق اقيانوس مي گريزد

حالا از آن همه كدو بر ساحل

پيرمرد هيچ سهمي ندارد

و مگر مي توان با آن شكم گرسنه دعا كرد

پسري از اين هيزم بي معرفت سبز شود ؟!

                                                                30/3/84

 

13

مي دمد

نمي شود

مي دمد

نمي شود

يك شيشه قرص خواب آور كه كم نيست ... !

صليبي بر گور مي كوبد

و در كلاس كنكور تضميني ثبت نام ميكند

او حتما بايد پزشكي بخواند ...

                                                                28/3/84

  

14

كوه و آسمان شهادت ميدهند

سه هزار سالي بايد گذشته باشد

لباسهايم اما عجيب نيست

سكه هايم سيرم مي كنند

و به چشم سربازاني آشنا مي آيم

كه نام دقيانوس بر قنداق مسلسلهاشان ...

غار در خواب ادامه يافته است

من هم دوباره

احتمالا خواب نديده ام كه بيدار شده ام ؟

                                                                24/3/84

 

15

عبدالباسط دچار افسردگي شد

آنقدر كه تنها بر رف نشست

عبدالباسط آسم گرفت

آنقدر كه خاك خورد

عبدالباسط سكته كرده

                دارد

                      مي ميرد

و ما شماره اورژانس را به ياد نمي آوريم ...

                                                                 9/4/84

لینک نوشته